شهر قشنگ من میمه ی اصفهان

در زمان احمدشاه قاجار و همزمان با جنگ جهانی اول و بدنبال نابسامانی کشور دسته هايی از راهزنان از اين نابسامانی استفاده و به تاراج اموال مردم و کشتار مردم روستاها پرداختند .

وثوق الدوله نخست وزير و سردار اشجع فرمانروائی اصفهان را بر عهده داشتند در آنزمان مردم اصفهان و قراء اطراف از دست راهزنان به ستوه آمده بودند و دولت از سرکوبی آنان ناتوان بود سردار جنگ بختياری که خود نيز از اين وضعيت نگران و ناراحت بود با گروهی از سوارن وارد اصفهان و سردار اشجع را برکنار و به برقراری امنيت پرداخت و مردم نيز از کار وی خشنود و او را نسبت به دستگيری و سرکوب راهزنان تشويق می کردند در آنزمان گروهی از راهزنان به سرکردگی جعفرقلی و علينقی چی پسر خواهر جعفر تاخت و تاز خود را به قراء اطراف اصفهان آغاز و بعد از حمله به جرقويه و غارت روستاها از راه منطقه برخوار به منطقه ميمه سرازير شدند . با اين رويداد مردم منطقه را ترس و دلهره فرا گرفت زيرا از ستمگری اين دو راهزن داستانهايی تکان دهنده شنيده بودند .

در يکی از شبهای سال 1297 خورشيدی جعفرقلی و علينقی چی با 500 سوار و تفنگدار تاخت و تاز خود را به منطقه ميمه آغاز کردند و در قلعه روستای ازان ساکن شدند و در مدت چند ماه سکونت خود در منطقه ميمه ، قلعه روستا را به انبار بزرگ کالاهای غارت شده و محل سکونت خود و اشرار مسلح ولگردشان قرار داده بودند . پس از مدتی شرارت و غارت اموال مردم و اهالی منطقه ميمه و گلپايگان و راهزنی کاروانهای عبوری دو باره به جرقويه برگشتند و در منطقه مذکور به قتل و غارت می پردازند تا اينکه توسط نيروهای حسنقلی خان سرهنگ از اهالی و نيروهای سردار جنگ بختياری حاکم اصفهان متواری و به منطقه تيران و کرون می روند و به نيروهای رضاخان جوزدانی می پيوندند تا اينکه با محاصره شدن نيروهای رضاخان توسط نيروهای سردار جنگ ، سرانجام در جنگی شديد رضاخان شکست خورده و متواری می شوند در اين شکست جعفرقلی نيز به نجف آباد می گريزد تا اينکه نيروهای سردار جنگ او را با بدنی مجروح در حوالی نجف آباد ( قهدريجان ) دستگير و با ساز و دهل به اصفهان منتقل و به دستور سردار جنگ به زندان برده می شود که به سبب زخمهای زيادی که بر بدن داشته پس از چند روز در زندان می ميرد و پيکر مرده او را چند روزی به دار می آويزند .

علينقی چی پسر خواهر او نيز در حوالی نجف آباد بوسيله نيروهای سردار جنگ دستگير و در ميان شادی و سر وصدای مردم اصفهان به همراه رضاخان جوزدانی و اسماعيل باصری در ميدان نقش جهان ( ميدان امام ) بدار مجازات آويخته شدند .