با حضور علی بن موسی الرضا (ع) که همراه خانواده خود از عربستان به ايران آمدند کم کم طايفه بنی هاشم به لحاظ وضعيت خفقان آميز خلفای عباسی و گرايش ايرانيان به تشيع به ايران مهاجرت کردند با شهادت امام رضا (ع) بنی عباس به دستور خلفای وقت دست به کشتار امامزاده ها و نوادگان آن حضرت زدند آنها برای فرار از کشتار دسته جمعی و مبارزه عليه ظلم و جور به اقصی نقاط ايران کوچ کردند که بعدها به کمک خائنان دستگير و به شهادت رسيدند که امام زاده سيده صالحه خاتون (ع) يکی از اين بزرگواران است .

موقعيت جغرافيايی :

بقعه امامزاده سيده صالحه خاتون در يک منطقه جلگه ای در بيابانهای جنوب غربی روستای ازان از توابع بخش ميمه در کنار جاده ارتباطی قديم شهرستانهای فريدن ، علويجه و دهق با گلپايگان و کاشان قرار دارد .

راه دسترسی به امامزاده از اتوبان تهران – اصفهان از داخل شهر ميمه و وزوان می گذرد فاصله امام زاده از اتوبان اصفهان – تهران حدود 2 الی 3 کيلومتر بيشتر نيست .

ويژگيهای تاريخی :

براساس اسناد و مدارک موجود قبلاً اين مکان عبارت بود از يک زمينی محصور که چند ستون در آن استوار و سقفی بر آنها نهاده شده و گنبدهای زيبا بر آنها سوار بود بر اثر وضعيت آب و هوايی ساختمانهای اوليه دچار نقصان و انهدام می شوند تا اينکه در زمان سلجوقيان اين بقعه بازسازی و به صورت يک صحن مربع شکل با 4 رواق و 4 ايوان در اطراف صحن و گنبدی هرمی و 20 ضلعی بازسازی می گردد .

تزئينات طاقهای هلالی شکل از آجر و گچ نظير تزئينات دوره تيموريان بود در بالای هلالها پشت بغل هايی از تزئينات آجری وجود داشت که دارای 2 قسمت برجسته مدور در چپ و راست بود که نام خدا و پيامبر و ائمه برآنها منقوش بود . محراب در ضلع غربی رواق غربی واقع شده که در بالای آن کتيبه ای نصب شده بود که اسامی پنج تن آل عبا به آن منقوش بود ايوان و رواق و حرم و گنبد قديمی امامزاده تماماً از نظر معماری منسوب به دوره سلطان احمد گورکانی از سلسله تيموريان بود .

در نتيجه تجديد ساختمان در زمان صفويه در اسپرهای اطراف ايوانها بخط کوفی مشکی بر زمينه سفيد بر روی کاشی معرق نوشته شده بود :

لا اله الا الله وحده  ،  لا شريک له محمد رسول الله

کتيبه اطراف محراب نيز به خط بنائی آجری برجسته بر زمينه فيروزه ای مشتمل بر آيه 17 و قسمتی از آيه 18 از سوره آل عمران تزيين شده بود .

پس از گذشت روزگاران و گزند حوادث و بلايای طبيعی بنای اين امامزاده رو به تخريب نهاد و به غربت گراييد تا دگر باره با همت آقای سيد حسن ولد آسيد مهدی ازانی و پدر آسيد محتشم در سال 1280 هجری قمری بازسازی و مرمت گرديد .